Het afgelopen jaar in het kort

Hoe gaat het met Watse?

Hij leeft nog. Heeft inmiddels 2 ziekenhuisopnames doorstaan. Eén van een week en één wat kortere. Aanleiding was beide keren een steeds dikker wordende buik en slechte ontlasting. Nou waren we aan dat slechte poepen wel gewend, maar over die dikke buik maakten we ons zorgen. Zozeer dat de dokter hem stante pede liet opnemen in het ziekenhuis. Hij werd daar uitgebreid gelaxeerd en mocht aan het eind van die week weer naar huis. Er was sprake van een “dreigende ileus”. Een soort verstopping in de darm die ertoe kan leiden dat de darminhoud niet via de normale weg meer kan worden geloosd maar omhoog komt. Gelukkig is het niet zo ver gekomen. Ook de tweede keer niet toen hij na een week verblijf in Bovenwegen, een zorghotel hier in de buurt, weer met zo’n dikke buik thuis kwam. Wel heeft hij er een voortdurende rammelende buik aan overgehouden. Gootsteengeluiden is daarvoor de gebruikelijke term. Sindsdien letten we er nog beter op dat hij regelmatig poept, zonodig gelaxeerd wordt en/of een ‘hoog klysma’ krijgt.

De resultaten worden zorgvuldig opgetekend en ik maak van (bijna) elke stoelgang een foto. Lastig is het dat hij steeds andere medicijnen in verschillende doses krijgt voorgeschreven. Het ziekenhuis, de huisarts, de arts van Bos- en Meerzicht, het zorghotel/verpleeg – verzorgingshuis waar hij ook nu logeert. Iedereen heeft zijn eigen recepten. Neem daarbij de apotheek met weer andere namen voor soms dezelfde stoffen en de verwarring is compleet.

Behalve die problemen met zijn darmen heeft hij ook nog een decubitus hiel die met wisselend succes verzorgd wordt.

Waarom ik deze problemen min of meer uitgebreid vermeld? Omdat ik er de pest in heb dat we die niet hebben voorkomen terwijl ik denk dat dat met goede informatie en begeleiding in het begin beter had gekund. Dat is deels mijn schuld omdat ik mij niet realiseerde wat allemaal de complicaties konden zijn van de manier waarop hij met zijn halfzijdige verlamming moest leven. Maar het heeft ons ook ontbroken aan goede voorlichting. Hopelijk is dat nu met de ketenzorg beter gesteld. Betere begeleiding van patiënt maar ook van de mantelzorgers kan veel ellende voorkomen.

Afgezien van deze lichamelijke problemen gaat het nog steeds aardig goed met hem. Hij gaat met enige regelmaat ‘logeren’, heeft met veel plezier muziektherapie gehad totdat Inke, zijn muziektherapeute, een auto ongeluk kreeg met als gevolg een hersenschudding. Wekelijks komt Judith van Interakt Contour. En hij gaat met plezier naar de Fontein, de door onze stichting samen met Boogh opgerichte NaHderkring. Ook heeft hij een paar goede vrienden die hem nog steeds regelmatig opzoeken. En natuurlijk de kinderen die in wisselende frekwentie er zijn of wat van zich laten horen.

En zojuist onderbreekt hij me via Skype.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                Tijdens zijn verblijf in Bovenwegen kreeg hij een tablet in bruikleen. Dat ging best aardig en wij hebben natuurlijk onmiddellijk een Ipad voor hem gekocht. Foto’s van de hele familie en de liedjes van de muziektherapie veraangenamen daardoor zijn bestaan.

Dit bericht is geplaatst in Alweer een jaar voorbij met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.